बम विस्फोटपछि घाइतेलाई अस्पताल लैजाने साटो जिउँदै इँटाभट्टामा …….

काठमाडौं, २२ असार । रौतहटको राजपुरमा २०६४ चैत २७ गते भएको बम विस्फोट र त्यसपछि घाइतेलाई जिउँदै इँटाभट्टामा हालेर जलाइएको भनिएको घटनाका साक्षी गौरीशंकर राम चमार अहिले काठमाडौं आइपुगेका छन्।

नेपाली कांग्रेसका तत्कालीन उम्मेदवार अफताब आलमलाई उच्च अदालत वीरगञ्जले सफाइ दिएपछि घाइते अवस्थामा बाँच्न सफल चमार राजधानी आइपुगेका हुन्। उनको शरीरमा अहिले पनि घाउका गहिरा खत छन्। कान छैनन्। अनुहार झल्झल्ती जलिएको छ।

उनी रिपोर्टर्स क्लबमा पत्रकार सम्मेलन गर्दै भन्छन्, “त्यो दिन म पैसा लिन गएको थिएँ। बम पड्कियो। आगो समायो। म भागेँ। कसैले मलाई भारत पुर्‍यायो। उपचार भयो, म बाँचें। तर मलाई अझै लाग्छ, अफताबले फेरि पनि मार्न सक्छ।

बम विस्फोटपछि आलम पक्षले घाइतेलाई अस्पताल लैजाने साटो जिउँदै इँटाभट्टामा जलाएको प्रहरीको दाबी थियो। आलमलाई जिल्ला अदालतले पुर्पक्षका लागि थुनामा पठाए पनि उच्च अदालतले सफाइ दिएको छ। फैसलामा भनिएको छ, “इँटाभट्टामा जलाइएका शव फेला परेनन्, त्यसैले हत्या प्रमाणित भएन।”

गौरीशंकरको शरीरमा अझै पनि इँटाभट्टाको आगोले पोलेको छाप छ। उनले भने, “त्यस दिन म अफताबका काकाको घर पुगेको थिएँ। घरको ढोकामा पुग्दै गर्दा बम पड्कियो। म भागेँ। पानी हालें। मलाई लगेर इँटाभट्टातिर हुत्याइयो। तर म बाँचें।

उनका अनुसार, बाँच्न सफल भए पनि उनलाई अहिलेसम्म कसैले “के भयो?” भनेर सोधेन। गौरीशंकरमाथि शारीरिक मात्र होइन मानसिक असर पनि गहिरो परेको छ। उनले भने, “अब मलाई डर लाग्छ। आलमले छुटेपछि झन् डर लाग्न थाल्यो। म काठमाडौं न्याय खोज्न आएको हुँ।

रौतहट नरसंहारमा प्रहरीको अनुसन्धान अनुसार अफताब आलमका कार्यकर्ताले बम बनाउने क्रममा विस्फोट भएको थियो। घाइतेहरूलाई अस्पताल लैजानुको साटो नजिकैको इँटाभट्टामा लगेर जलाइएको थियो। मृतकका परिवार र केही साक्षीहरूले पनि यही दाबी गर्दै आएका छन्।

यो घटनामा प्रहरी अनुसन्धान ढिलो भयो। प्रमाण संकलन सुस्त भयो। साक्षीको सुरक्षा सुनिश्चित भएन। जाहेरी दिने आमाको समेत गोली हानी हत्या भयो। धेरै साक्षी धम्कीका कारण बोल्न सकेनन्। आलम पक्षले सधैं राजनीतिक प्रतिशोधका रुपमा आरोपको खण्डन गर्‍यो।

१५ वर्षपछि उच्च अदालतले अभियुक्तहरूलाई सफाइ दिएपछि कानुनी वृत्तमा नै बहस सुरु भएको छ। न्यायाधीशहरूको निर्णयप्रति सामाजिक सञ्जालमा आलोचना चर्किएको छ। कानुन व्यवसायी र मानव अधिकारकर्मीले यो फैसलालाई प्रमाण नष्ट गर्ने संस्कृतिको परिणति भनेका छन्।

पूर्व प्रहरी अधिकृत भन्छन्, “साक्ष्य जुटाउन सुरुवातमै ढिलाइ भयो। घटना राजनीतिक थियो, त्यसैले दबाब पनि थियो। अब सफाइको अर्थ निर्दोष भन्न सकिन्न।”घटनामा बाँच्न सफल गौरीशंकर भने भन्छन्, “म मरेको मानिएको थिएँ। तर म बाँचें। म न्याय माग्न आएको हुँ।

घटनाको समयमा संकलित केही भिडियो र फोटो प्रमाणहरू अहिले हराइसकेका छन्। प्रहरी र सरकारी वकिल पक्षबाट गरिएको बहस अदालतमा पर्याप्त प्रमाणसहित पेश नभएको भन्दै आलोचना भएको छ। फैसलामा इँटाभट्टामा शव फेला नपरेको आधारमा हत्या प्रमाणित नभएको भनिए पनि, कानुनी विज्ञहरू भन्छन् – ‘प्रमाण लोप गरिनु, साक्षी धम्कीमा बस्नु, जाहेरीदाताको हत्या हुनु आफैंमा गम्भीर प्रश्न हुन्।’

पूर्व महान्यायाधिवक्ता रमण श्रेष्ठ भन्छन्, “यसले कानुनी प्रक्रियामाथि जनताको भरोसा घटाउँछ।” उच्च अदालतको फैसलापछि अफताब आलम कारागारमुक्त भए। केही दिनपछि उनी रौतहट पुगे। त्यहाँ समर्थकहरूले फूलमालाले स्वागत गरे। यसरी सार्वजनिक स्वागत गरिएको विषयले सामाजिक सञ्जालमा चर्को विरोध निम्त्यायो।

आलमले भनेका छन्, “मैले केही गलत गरेको छैन। यो राजनीतिक बदला हो।” तर गौरीशंकर भन्छन्, “उहाँले कहिल्यै सोध्नुभएन – म बाँचें कि मरेँ? आजसम्म अफताबले मेरो अनुहार हेरेर क्षमा माग्नुभएन।” अदालतको फैसलापछि आलममाथिको मुद्दा भने पूर्णरूपमा टुंगिएको छैन। सरकारी वकिल पक्ष सर्वोच्च अदालतमा पुनरावलोकनको तयारीमा छ।

सरकारले पीडित साक्षीको सुरक्षा र समर्थनमा के कदम चाल्छ भन्ने कुराले यो मुद्दाको भावी दिशा निर्धारण गर्नेछ। गौरीशंकरको शरीरभरिका खतमात्र होइन, उनका शब्दहरू पनि न्याय खोजिरहेजस्तो लाग्छन्। उनले भने, “म न्याय माग्न बाँचेको हुँ। समाचार bishwokhabar.com बाट ।

हजुर कता ? रमाईलो तथा मनोरंजन’ भिडियोहरु एता chiranjivi bhandari youtube च्यानलमा जोडिनुहोला है हजुर’ ? साथै सम्पूर्ण समाचार’को लागि फेसबुक पेज Cb Nepal मा र रमाईलो कुरा फेसबुक पेज र cbnepal यूट्यूब च्यानलमा पनि जोडीनुहोला नबिर्सिकन है हजुर ?’ तपाइहरुलाई मनोरंजन सहित पलपलको सुचना तथा समाचार दिने हाम्रो प्रयास’ आउनुहोस काँधमा काँध मिलाई हातेमालो गरौँ |